Het spel van worden

Laatst hoorde ik iemand enthousiast over een beweging genaamd Kathara vertellen; geluid+ licht als de weg naar eenheid o.i.d. Het is fascinerend wat er allemaal verzonnen wordt om het wordingsproces , de weg van het individu naar eenheid, te belichten en het geloof erin te voeden. Natuurlijkerwijs gaat dat zo voor iemand . Er zijn miljarden manieren om ergens te komen, iets te bereiken.

Zolang er het standpunt is van het individu, is er een richting, een zoeken. Ook het oefenen om “in het nu te leven” is zoeken naar een andere staat dan simpelweg DIT wat er is. Eigenlijk is het zoeken naar b.v. veiligheid, erkenning, rust , geluk, dé manier om voorbij te gaan aan DIT.

DIT is zo eenvoudig, intiem, compleet, echt , dichtbij, dat er volstrekt overheen gekeken wordt. Het gekke is dat juist het idee om daar[bij DIT] te willen komen steeds een tijdslijn uitzet en een moment in de toekomst projecteert waarop het doel bereikt zal worden. Dat moment in de toekomst komt nooit dichterbij. Het zoeken is doen , een soort verkramping, hoe lichtjes ook die het “ik” vormt. Deze verkramping kan dus niet door dat “ik” ongedaan gemaakt worden; dat is nou juist wat hij is!

Plotseling is soms ineens de kramp die het “ik” vormt verdwenen, door toedoen van niemand. Wat zichtbaar wordt is een wonderlijke ondeelbare wereld , een intiem spel, gespeeld door niemand. Niemand doet alsof het iemand is,

niets doet alsof het iets is ,

stilte doet alsof het beweging is.

Eckhart Tolle

Laatst was ik op bezoek bij iemand en die begon over Echart Tolle en dan vind ik het heerlijk om flink uit mijn dak te gaan. Over dat ie de grootste scharlatan is, een oplichter etc. Heerlijk. Ik bedoel dat niet zo persoonlijk overigens. Er is natuurlijk helemaal geen Eckhaert Tolle, alleen maar onvoorwaarlijke liefde die aan het Echart Tollen is natuurlijk. En hij schrijft erg mooie boeken en geweldige leringen en oefeningen, ik ken ze bijna allemaal. Maar als er iemand exemplarisch is voor de discrepantie over hoe hij tot inzicht kwam en zijn leringen dan is hij het wel. Want hoe kwam hij tot inzicht? In het voorwoord van zijn eerste boek verteld hij dat. Hij was kats depressief en toen, terwijl ie de trap opliep, bemerkte hij ineens: dat er iemand/iets was die observeerde dat ie kats depressief was. Het was een soort schift voor hem, waardoor alles kantelde..... en wat gaat ie ons vervolgens leren: om ons pijnlichaam op te lossen, je gedachten om te vormen en dat we in het NU moeten leven. Kortom hij leert ons niet wat er bij hem gebeurde...waarom leert ie ons in godsnaam niet dat we kats depressief moeten zijn en dan de trap op moeten lopen! Zò kwam hij toch tot inzicht...hij had echt zijn pijnlichaam nog niet opgelost toen...
Maar wat ik al zei, hij is exemplarisch voor heel veel andere richtingen maar bij hem is het wel heel duidelijk, het verschil tussen hoe het hem overkwam en dat wat ie ons daarna probeert te leren.