Laatst was ik op bezoek bij iemand en die begon over Echart Tolle en dan vind ik het heerlijk om flink uit mijn dak te gaan. Over dat ie de grootste scharlatan is, een oplichter etc. Heerlijk. Ik bedoel dat niet zo persoonlijk overigens. Er is natuurlijk helemaal geen Eckhaert Tolle, alleen maar onvoorwaarlijke liefde die aan het Echart Tollen is natuurlijk. En hij schrijft erg mooie boeken en geweldige leringen en oefeningen, ik ken ze bijna allemaal. Maar als er iemand exemplarisch is voor de discrepantie over hoe hij tot inzicht kwam en zijn leringen dan is hij het wel. Want hoe kwam hij tot inzicht? In het voorwoord van zijn eerste boek verteld hij dat. Hij was kats depressief en toen, terwijl ie de trap opliep, bemerkte hij ineens: dat er iemand/iets was die observeerde dat ie kats depressief was. Het was een soort schift voor hem, waardoor alles kantelde..... en wat gaat ie ons vervolgens leren: om ons pijnlichaam op te lossen, je gedachten om te vormen en dat we in het NU moeten leven. Kortom hij leert ons niet wat er bij hem gebeurde...waarom leert ie ons in godsnaam niet dat we kats depressief moeten zijn en dan de trap op moeten lopen! Zò kwam hij toch tot inzicht...hij had echt zijn pijnlichaam nog niet opgelost toen...
Maar wat ik al zei, hij is exemplarisch voor heel veel andere richtingen maar bij hem is het wel heel duidelijk, het verschil tussen hoe het hem overkwam en dat wat ie ons daarna probeert te leren.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten