Laatst hoorde ik iemand enthousiast over een beweging genaamd Kathara vertellen; geluid+ licht als de weg naar eenheid o.i.d. Het is fascinerend wat er allemaal verzonnen wordt om het wordingsproces , de weg van het individu naar eenheid, te belichten en het geloof erin te voeden. Natuurlijkerwijs gaat dat zo voor iemand . Er zijn miljarden manieren om ergens te komen, iets te bereiken.
Zolang er het standpunt is van het individu, is er een richting, een zoeken. Ook het oefenen om “in het nu te leven” is zoeken naar een andere staat dan simpelweg DIT wat er is. Eigenlijk is het zoeken naar b.v. veiligheid, erkenning, rust , geluk, dé manier om voorbij te gaan aan DIT.
DIT is zo eenvoudig, intiem, compleet, echt , dichtbij, dat er volstrekt overheen gekeken wordt. Het gekke is dat juist het idee om daar[bij DIT] te willen komen steeds een tijdslijn uitzet en een moment in de toekomst projecteert waarop het doel bereikt zal worden. Dat moment in de toekomst komt nooit dichterbij. Het zoeken is doen , een soort verkramping, hoe lichtjes ook die het “ik” vormt. Deze verkramping kan dus niet door dat “ik” ongedaan gemaakt worden; dat is nou juist wat hij is!
Plotseling is soms ineens de kramp die het “ik” vormt verdwenen, door toedoen van niemand. Wat zichtbaar wordt is een wonderlijke ondeelbare wereld , een intiem spel, gespeeld door niemand. Niemand doet alsof het iemand is,
niets doet alsof het iets is ,
stilte doet alsof het beweging is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten